Je weet nooit hoe sterk je precies bent, totdat sterk zijn de enige keuze is die je hebt.
18 januari 2023
Ik verloor de liefde van mijn leven. Hij zat dood op de bank. Totaal onverwacht. Het koekje dat hij gegeten had. De puzzel die hij had gemaakt. Geen teken van strijd of lijden. Dat gun ik hem zo
1 maand later schreef ik dit
Diep onder ons dekbed verstopt.
Voel ik geborgenheid en warmte.
Dat geeft me troost en ik voel me veilig.
Toch weet ik, je bent niet daar
Het steen op mijn hart verteld mij dat er een groot gemis is.
Laat die steen maar even veilig op dat hart liggen,
Laat er nog een deel afgesloten zijn.
Anders voel ik teveel gemis en veels te veel pijn.
Zware steen blijf nog maar even in plaats van de liefde van mijn leven
3 maanden later schreef ik dit
Ik kijk in de spiegel naar mijn gezicht
Getekend door rouw, verdriet en gemis.
Wat had je me nu toch graag getroost
Je had me stevig in je armen genomen
Je had me kusjes gegeven en gestreeld
Je had het net zolang gedaan als nodig was
Net zolang tot er wat rust en blijdschap kwam
Het aller allerergste voor jou zou zijn
Als je mij zou zien met al mijn pijn
Oh schat je moest eens weten.
En dit
Ik zit aan tafel en kijk naar jou foto
En schud maar weer eens van nee
Zo vaak in de afgelopen weken heb ik nee geschud met mijn hoofd
Ik ga terug naar mijn allereerste nacht
Helemaal alleen in ons bed
Verschrikt lag ik daar met mijn ogen wagenwijd open
Wat is er toch allemaal gebeurd?
Kan toch niet? Het kan niet waar zijn!
Uren geknuffeld met een lijf wat van jou bleek te zijn
Je was gewoon dood
En werd even later het huis uitgedragen
In een grijze auto met vlaggetjes
Reed je zomaar weg uit mijn bestaan
Die nacht verschrikt lag ik daar
Het was niet te bevatten
Geluiden in ons huis, een deur een wc die werd doorgetrokken
Vrienden en een kind waakte over mij
Mam slaap je al?
Heb ik me alles verbeeld?
Mijn dode man?
Mijn kind wat me zachtjes roept?
Nee, helaas het bleek geen nachtmerrie te zijn
Maar de kei harde waarheid, getekend door een alles overheersende pijn.
2 jaar en 2 maanden later schreef ik dit
Een rozenkwarts in mijn vuist
Leg ik op mijn hart
Omringd door kaarsen, knijp ik mijn ogen dicht
Een zachte stem wijst me de weg
Want Gerard het wordt tijd
We kunnen elkaar nog heel lang vast houden
Ik kan je nog steeds voelen en ruiken
Beknellen en stevig vast houden
Maar jij hebt recht op rust en ik op verlossing
Daar sta je dan “in het licht”
De stem naast mij vertelt dat je er niet meer bent
Je moet gaan naar het grote licht van vrede en rust
Jouw moeder is daar, daar is liefde.
En ik? Ik laat jou los schat.
Jij bent dood.
Ik gun mezelf een vrijer en lichter leven.
Ik roep naar je terwijl je weg loopt .
JIJ ZAL ALTIJD MIJN GROTE LIEFDE BLIJVEN .
ALTIJD !!! Ik weet dat! En jij weet dat!
Er vloeiden vele tranen
Maar als nu het beeld naar voren komt dat we elkaar vast houden .
Dan vervang ik dit beeld …… Jij die weg loopt naar het licht.
Het is goed zo schat.
IK HOU VAN JOU !!!!