All-in vain.

Ook vanavond schiet ik weer vol bij het horen van All-in vain van Di-rect.Dit was het laatste nummer tijdens de afscheidsceremonie van mijn zus, nu 10 maanden geleden.

Herinner het me als de dag van vandaag.
Begin september 2023 kwam de keiharde mededeling dat ze ongeneeslijk ziek was. Levensverwachting enkele maanden tot wellicht jaren, indien er behandelingen mogelijk zijn en die aanslaan.
Dat komt binnen. Ik kon alleen maar huilen en wilde direct naar haar toe. We zijn geen knuffelfamilie maar op dat moment had iedereen behoefte aan innige knuffels. Delen van de onmacht en liefde voor elkaar, innige verbondenheid.
Merkte dat ik aan de andere kant ook veel alleen wilde zijn. Het is gewoon niet te bevatten dat je van de één op de andere dag te horen krijgt dat je je zus gaat verliezen.
Verliezen aan die vervelende ziekte. Hoezo, zij was altijd met gezondheid bezig en zag er super uit, waarom zij? Intens verdriet en machteloosheid. Niet te bevatten. En nu?

Gelukkig waren er behandelingen, echter geen garanties. Mijn zus bleef vechten voor het leven, wilde nog zoveel doen, vooral samen met haar man. Haar plannen heeft ze veelvuldig moeten bijstellen. Haar resterende tijd ging met vele ups en downs.
Ik wilde iedere dag wel bij haar zijn, terwijl we voorheen de deur niet bij elkaar platliepen. De dagen werden al snel zwaarder voor haar, ze raakte steeds sneller moe en had veel rust nodig, ze was gelukkig duidelijk in het aangeven daarvan. Gedurende deze tijd cijferde ik mezelf helemaal weg, “alleen wat zij wil is belangrijk, wat ik wil doet er niet toe”.  Ik wilde er alleen maar voor haar zijn en het liefst zo vaak mogelijk. Voelde dat mijn dagen continue bedekt waren met een grauwe sluier. Kan niet zeggen dat ik boos was, meer machteloos, vol onbegrip “waarom zij” en intens verdrietig! Op het moment dat ik me realiseerde haar te moeten verliezen, voelde ik heel intens hoe lief ik haar heb.
Die momenten dat ik iets voor mijn zus kon doen, hetzij een boodschap, met haar naar het ziekenhuis of een schoonmaakklus voelden zo waardevol, als ware een klein brandend lichtje onder de grote grauwe sluier. We waren dan samen en voelden elkaars innige liefde. Mijn zus was tot het einde zeer open en we konden over alles praten. Je wilt elkaar niet loslaten maar we wisten beiden heel goed dat dat moment ging komen. Een zekerheid met de onzekerheid van het moment. Hoe ga je hiermee om?

Ik pakte redelijk snel de dagelijkse zaken, thuis en op het werk, weer op. Maar alles was zwaar, ging traag en met een vlakke emotie, voelde me bedekt met die grauwe sluier. De “mooie” momentjes waren samen met mijn zus, welke ook gelijk intens verdrietige momentjes waren. Een lach en een traan, zo dicht bij elkaar, die in elkaar overlopen.
Ik ben haar zo dankbaar voor haar open houding. Hierdoor zijn er geen open eindjes meer tussen ons en heeft zij het makkelijker voor me gemaakt de draad weer op te pakken en door te gaan met mijn leven.
Vol respect kijk ik terug hoe zij dit alles heeft gedragen en ondertussen ook nog anderen heeft voorbereid op een leven zonder haar.
Ons laatste momentje samen was ook een momentje vol respect en liefde. Van samen zijn, er was niets meer te zeggen dan dank je wel.
Zo onwerkelijk en intens verdrietig, nooit meer samen zijn!

Tot op de dag van vandaag is de grauwe sluier aanwezig, wellicht iets minder dik maar hij is er nog steeds. Ik doe mijn ding thuis en op het werk. Kan me weer beter concentreren en begin weer langzaam te genieten van de kleine mooie dingen om me heen. 
Toch voel ik dat ik nog iedere dag een last met me meedraag. Het verdriet om het verlies van mijn zus. Iedere dag denk ik aan mijn zus.

Haar wijs advies zal me helpen om de zon weer door de grijze sluier te laten schijnen;

“Wees duidelijk, eerlijk en oprecht, daar heeft iedereen het meest aan.”
 
Ik realiseer me steeds meer wat mijn zus voor mij heeft betekend en hoe lief we elkaar hadden. Ze heeft ons veel geleerd en leeft voort in anderen die zij liefhad en die haar liefhadden.
Haar leven was niet all-in vain!

Ik ben trots op mijn zus om wie ze was en nog steeds voor me is.